Knurów Internet Telefon Telewizja

Socjalizm w najczystszej postaci.

Czy coś się zmieniło od 1976 roku?

photo credit: Logofag

To co widzimy i słyszymy w jaki sposób media, a nawet zwykli obywatele odgrywają przechodzi ludzkie wyobrażenia z żałoby zrobiono spektakl, gdzie aktorami są uczestnicy tego masowego szaleństwa, bo inaczej tego nazwać nie można.

1. Nie wywiesiłeś flagi nie okazujesz szacunku zmarłemu prezydentowi, gdzie Twój patriotyzm?
2. Nie zapaliłeś znicza, co się podziało z Twoim współczuciem wobec ofiar w Smoleńsku?
3. Nie wpisałeś się do księgi kondolencyjnej co pomyślą o Tobie sąsiedzi i znajomi?
4. Nie oglądałeś przemarszów i pochodów z parą prezydencką – co z Ciebie za obywatel?
5. Nie śledzisz na bieżąco nowych wiadomości z tej tragedii – co powiesz swoim dzieciom?
6. Nie mówiłeś w superlatywach o zmarłym prezydencie – jak Ci nie wstyd?

Żałoba narodowa w Polsce można podsumować krótkim cytatem z filmu „300″ This is madness!

Każda następna kondolencja jest słodsza od poprzedniej. Każde kolejna wypowiedź polityka jest „szczersza” od poprzedniej.

…albo gramy w grę zwaną ŻYCIE, albo otwieramy drugi cyrk „narodowy” tym razem większy od tego z wiejskiej, gdzie fałsz i obłuda z domieszką hipokryzji zaleję nasz kraj, nasze umysły, bo przecież im głupszy naród tym łatwiej nim sterować…

- My, Polacy mamy pewną słabość, wyniesioną z naszej historii, że jednoczymy się zawsze wobec klęsk, w rozpaczy. Natomiast w szczęściu dajemy upust naszym najniższym instynktom i walce światopoglądów. To jest bardzo smutne zjawisko, że tylko wobec takich wydarzeń coś nas łączy. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Śmierć jest instytucją bardzo demokratyczną, jest równa wobec wszystkich. Wojciech Eichelberger